นิทานแสนเพลิน

มีมี่ตื่นแต่เช้าเพราะตื่นเต้นที่เมื่อคืนฝันว่าได้ไปเจอกับดวงอาทิตย์ มีมี่จึงคิดหาวิธีที่จะขึ้นไปหาดวงอาทิตย์ให้ได้ “ฉันจะขึ้นไปหาดวงอาทิตย์ได้อย่างไรนะ” มีมี่พูดพึมพำ�กับตัวเอง “คิดออกแล้ว ไปหาคุณช้างดีกว่า” มีมี่เดินไปหาคุณช้างแล้วบอกว่า “สวัสดีค่ะคุณช้าง คุณช่วยใช้งวงย้าว...ยาวพาหนู ขึ้นไปหาดวงอาทิตย์ได้ไหมคะ” “ฮ่าๆๆ ฉันไม่เคยทํามาก่อนเลย แต่มาลองดูกัน” แล้วคุณช้างก็ใช้งวงยกมีมี่ขึ้นไปจนสุด ฮึบ... ฮึบ...ฮึบ...มีมี่ตื่นเต้นมาก แต่ก็ยังไม่ถึงสักที “ชูงวงอีกหน่อยได้ไหมคะคุณช้าง” มีมี่พูด “ฉันชูงวงไม่ไหวแล้วล่ะ” มีมี่จึงขอบคุณ คุณช้าง แล้วหาคนมาช่วยใหม่ ใครดีนะ “คิดออกแล้ว ไปหาคุณยีราฟดีกว่า” มีมี่เดินไปหาคุณยีราฟแล้วบอกว่า “สวัสดีค่ะคุณยีราฟ คุณช่วยใช้คอ ย้าว...ยาว พาหนูขึ้นไปหาดวงอาทิตย์ได้ไหมคะ” “เอ๋...ก็น่าสนุกดีนะ งั้นขึ้นมาขี่คอฉันเลย” แล้วคุณยีราฟก็ยืดคออย่างสุดแรง อื๊ด...อื๊ด...อื๊ด...มีมี่ตื่นเต้นมาก แต่ก็ยังไม่ถึงสักที “ยืดคออีกหน่อยได้ไหมคะคุณยีราฟ” มีมี่พูด “ฉันยืดคอไม่ไหวแล้วล่ะ” มีมี่จึง ขอบคุณคุณยีราฟ แล้วหาคนมาช่วยใหม่ ใครดีนะ “คิดออกแล้ว ไปหาคุณวาฬดีกว่า” มีมี่เดินไปหาคุณวาฬแล้วบอกว่า “สวัสดีค่ะคุณวาฬ คุณช่วยใช้จมูกของคุณพ่นน้ำ� สูง...สูง ให้หนูขึ้นไปหาดวงอาทิตย์ได้ไหมคะ” “น่าเอ็นดูจริง ๆ เด็กน้อยคนนี้ ขึ้นมาบนหลังของฉันสิ” แล้วคุณวาฬก็พ่นน้ำ� อย่างสุดแรง ฟู้ว...ฟู้ว...ฟู้ว...มีมี่ตื่นเต้นมากแต่ก็ยังไม่ถึงสักที “พ่นน้ำ�แรงอีกหน่อยได้ไหมคะคุณวาฬ” มีมี่พูด “ฉันพ่นน้ำ�ให้สูง กว่านี้ไม่ไหวแล้วล่ะ” มีมี่จึงขอบคุณคุณวาฬแล้วหาคนมาช่วยใหม่ ใครดีนะ “คิดออกแล้ว ไปหาคุณสายรุ้งดีกว่า” แต่มีมี่แหงนมองท้องฟ้าไม่เห็นสายรุ้ง ทันใดนั้นฝนก็ตกลงมา มีมี่จึงรีบวิ่งไปหลบ ฝนใต้ต้นไม้และเมื่อฝนซา แดดออก มีมี่หันหลังให้ดวงอาทิตย์ก็มองเห็นคุณสายรุ้งบนท้องฟ้า มีมี่ตะโกนหาคุณสายรุ้ง ด้วยความตื่นเต้น “สวัสดีค่ะคุณสายรุ้ง คุณโผล่มาได้ยังไงคะ” คุณสายรุ้งยิ้มแล้วตอบมีมี่อย่างอ่อน โยนว่า “ฉันมาจากละอองน้ำ� หลังฝนตกจ้ะ”“แล้วทําไมคุณสายรุ้งถึงมีหลายสีล่ะคะ”มีมี่ถามต่อด้วยความสงสัย“ก็เพราะเมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงมาที่ตัวของฉัน ฉันก็กลายเป็นสายรุ้งที่มีสีสันพาดโค้งบนท้องฟ้าอย่างที่หนูเห็นอยู่ตอนนี้ไงล่ะจ๊ะ” คุณสายรุ้งตอบ “คุณสายรุ้งมีทั้งสีม่วง สีคราม สีน้ำ�เงิน สีเขียว สีเหลือง สีส้ม และสีแดง สวยงามมากเลยค่ะ คุณช่วยพาหนูไปหาดวงอาทิตย์ได้ไหมคะ” “ถึงฉันอยู่บนท้องฟ้า แต่ฉันก็อยู่ได้ไม่นานหรอกนะ” แต่มีมี่รีบบอก “หนูอาจจะไปถึงดวงอาทิตย์ก่อนที่คุณจะหายไปก็ได้” คุณสายรุ้งจึงพามีมี่ ขึ้นสะพานโค้งที่ทอดยาวบนท้องฟ้า มีมี่จึงรีบเดินแต่ก็ยังไงก็ไปไม่ถึงดวงอาทิตย์สักที “ทําไมดวงอาทิตย์ถึงอยู่ไกลจังเลยคะ” มีมี่ถามคุณสายรุ้ง “ดวงอาทิตย์อยู่ไกลจากเรามาก ๆ เลย และร้อนมาก ๆ ด้วย เราจึงไม่สามารถอยู่ใกล้ ๆ กับดวงอาทิตย์ได้ แต่ดวงอาทิตย์ก็ให้แสงสว่างกับเรา ทําให้เราสามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้ชัดเจนนะ แต่ตอนนี้ตัวฉันเริ่มจางลงแล้ว ฉันคงต้อง ส่งเธอกลับบ้านละนะ” มีมี่เดินลงมาที่พื้นดินแล้วขอบคุณคุณสายรุ้งก่อนที่คุณสายรุ้งจะหายวับไป มีมี่แหงนมองท้องฟ้าอีกครั้งพร้อมกับยิ้ม ด้วยความอิ่มใจ “วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดของฉันเลย” มีมี่พูดแล้วเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข (ถ้าเด็ก ๆ เป็นหนูน้อยมีมี่ เด็ก ๆ จะมีวิธีไปหาดวงอาทิตย์ได้อย่างไรบ้าง) 8 เรื่อง สุไรยา หมุดงา ภาพ ชีวัน วิสาสะ